Dworzec Kolejowy w Aleksandrowie Kujawskim

Dworzec kolejowy jest jednym z najcenniejszych zabytków miasta. Jednocześnie uznano go za najdłuższy dworzec kolejowy w Europie. W przeszłości stanowił jeden z najważniejszych punktów transportu kolejowego w tej części granic Królestwa Polskiego- miedzy zaborem pruskim i rosyjskim. W II poł. XIX wieku mieszkał w nim i sprawował urząd car Aleksander II. Pierwotny budynek dworca, wybudowany w latach 1860- 1862, był znacznie mniej okazały niż obecny. Dnia 28 czerwca 1867 roku po otwarciu linii do Ciechocinka, Aleksandrów Kujawski stał się węzłem kolejowym. Po wizycie cara Aleksandra II dotychczasowy klasycystyczny gmach dworca został rozbudowany w stylu neorenesansu francuskiego. Uzyskał również nowe luksusowe wyposażenie, dostosowane do potrzeb cara i jego dworu. Wtedy też powstało okazałe, południowe skrzydło. Północne zaś przystosowano na reprezentacyjne komnaty dla dostojnych gości, tzw. "carskie pokoje"- charakterystyczne dla dworców pierwszej klasy. W tych właśnie apartamentach car przyjął w dniu 4.09.1879 niemieckiego cesarza Wilhelma I . W okresie międzywojennym dworzec stracił na swoim znaczeniu, stając się prowincjonalnym przystankiem kolejowym. Do 2008 roku dworzec stanowił własność PKP, obecnie jest w posiadaniu miasta. Od tego czasu jest on remontowany i restaurowany.

Dworzec kolejowy jest jednym z najcenniejszych zabytków miasta. Jednocześnie uznano go za najdłuższy dworzec kolejowy w Europie. W przeszłości stanowił jeden z najważniejszych punktów transportu kolejowego w tej części granic Królestwa Polskiego- miedzy zaborem pruskim i rosyjskim. W II poł. XIX wieku mieszkał w nim i sprawował urząd car Aleksander II. Pierwotny budynek dworca, wybudowany w latach 1860- 1862, był znacznie mniej okazały niż obecny. Dnia 28 czerwca 1867 roku po otwarciu linii do Ciechocinka, Aleksandrów Kujawski stał się węzłem kolejowym. Po wizycie cara Aleksandra II dotychczasowy klasycystyczny gmach dworca został rozbudowany w stylu neorenesansu francuskiego. Uzyskał również nowe luksusowe wyposażenie, dostosowane do potrzeb cara i jego dworu. Wtedy też powstało okazałe, południowe skrzydło. Północne zaś przystosowano na reprezentacyjne komnaty dla dostojnych gości, tzw. "carskie pokoje"- charakterystyczne dla dworców pierwszej klasy. W tych właśnie apartamentach car przyjął w dniu 4.09.1879 niemieckiego cesarza Wilhelma I . W okresie międzywojennym dworzec stracił na swoim znaczeniu, stając się prowincjonalnym przystankiem kolejowym. Do 2008 roku dworzec stanowił własność PKP, obecnie jest w posiadaniu miasta. Od tego czasu jest on remontowany i restaurowany.

Aleksandrów Kujawski to brama, przez którą wjeżdża się w historię kolei i ducha Kujaw. Dworzec ten, ze swoją unikalną architekturą, to świadek epoki, w której podróż była sztuką, a nie tylko przemieszczaniem się z punktu A do B. Dla podróżnych szukających w trasie czegoś więcej niż tylko tablicy odjazdów, to obowiązkowy punkt obserwacyjny. Architektura obiektu wciąż przywołuje dawną świetność, choć wyraźnie czuć tu upływ czasu i potrzebę nowego oddechu. Warto zatrzymać się tu na chwilę, spojrzeć w górę i docenić detal, zanim ruszy się w dalszą drogę. To jeden z tych śladów na kujawskiej ziemi, które opowiadają o regionie więcej niż nowoczesne węzły przesiadkowe.

Od dziecka fascynował mnie ten dworzec. Widząc go tylko od strony peronu, marzyłam, by go zwiedzić. A odkąd pamiętam, zawsze był w złym stanie.

"Najdłuższy dworzec kolejowy w Europie znajduje się w Aleksandrowie Kujawskim. Obiekt ma 195,5 metra długości. Stację otwarto w 1862 roku"

Na zdjęciach prawa strona obiektu.

Aleksandrów Kujawski to brama, przez którą wjeżdża się w historię kolei i ducha Kujaw. Dworzec ten, ze swoją unikalną architekturą, to świadek epoki, w której podróż była sztuką, a nie tylko przemieszczaniem się z punktu A do B. Dla podróżnych szukających w trasie czegoś więcej niż tylko tablicy odjazdów, to obowiązkowy punkt obserwacyjny. Architektura obiektu wciąż przywołuje dawną świetność, choć wyraźnie czuć tu upływ czasu i potrzebę nowego oddechu. Warto zatrzymać się tu na chwilę, spojrzeć w górę i docenić detal, zanim ruszy się w dalszą drogę. To jeden z tych śladów na kujawskiej ziemi, które opowiadają o regionie więcej niż nowoczesne węzły przesiadkowe.